دارم ز تهران می‌روم مردم خداحافظ            دیگر مرخص می‌شوم ای قم خداحافظ

خیر تو را می‌خواستم ایران حلالم کن            ای طاعنان! این نیز رفراندوم خداحافظ

گفتند شد زیر زمین پنهان، گذشتم من            رفـتم ولی تـا گـنـبـد طـارم خداحافظ

مستأجری بودم درون خانه‌ای کوچک            آن هم که شد در بمب و موشک گم خداحافظ

این خانۀ زهراست، پاسش را نگه دارید            حالا که این در سوخت در هیزم خداحافظ

من سوختم اما نه از موشک ز بی‌مهری            ای نیش‌های بدتر از کـژدم خداحافظ

مـسـتی مـهـیـا بود اما من نـنـوشـیدم            چیزی به غیر از خون دل ای خم خداحافظ

دیگر مجاور می‌شوم در شهر خود مشهد            زیر چـراغ کـوکـب هـشتم خـداحافظ

من با عروس و دختر و داماد و زهرایم            پرمی‌کشم از خاک تا انجم خدا حافظ

با جسم پرپر می‌روم تا کـربلا اینک            چون نعش اربابم به زیر سم خداحافظ

ای خیل صاحب‌منصبان از ملک ری رفتم            مال شما این خاک و این گندم خداحافظ

قـدرم نـدانـسـتـیـد امـا مـجـتــبـایـم را            لطـفا مـرنجـانـید ای مردم خـداحافظ